(1) برنامه درمان قبلی کامل نیست. یک فیلم اکسید هوا در سطح قطعه کار وجود دارد که تمام تجمع روی طبیعی را به خطر می اندازد.
(2) رسانایی ضعیف جریان در خط انتقال مصرف می شود و جریان توزیع شده به سطح قطعه کار بسیار کوچک است.
(3) قطعه کار حاوی محتوای کربن بالا است. هنگام کاهش اختلاف پتانسیل جداسازی هیدروژن در فولاد با کربن بالا و قطعات ریخته گری آلومینیوم ، فرار هیدروژن از سطح قطعه کار را تسریع کرده و کارایی فعلی را کاهش می دهد.
(4) قطعه کار خیلی محکم بسته شده است. هنگام گالوانیزه گرم ، برخی از قسمتهای قطعه کار محافظت شده و پوشش بسیار نازک است.
(5) دمای حمام کم است. هنگامی که دمای محلول آبکاری پایین است ، شدت جریان نسبتاً کم است و نرخ رسوب لایه آبکاری ناگزیر کاهش می یابد.
(6) محتوای محلول هیدروکسید سدیم در محلول آبکاری زیاد است. هنگامی که میزان محلول هیدروکسید سدیم زیاد است ، بازده فعلی نسبتاً کم است.
(7) محتوای نگهدارنده کم در محلول آبکاری. اگر محتوای نگهدارنده بسیار کم باشد ، شلی را از بین می برد. پوشش محلی بسیار نازک به نظر می رسد.
(8) با توجه به کمبود بودجه برای مساحت کل قطعات آبکاری شده ، شدت جریان ارائه شده در هنگام آبکاری بسیار کوچک به نظر می رسد.
(9) تعلیق قطعه کار خوب نیست و فاصله بین قطعه کار و تیمار آنودایز روی بسیار زیاد است و جهت باید تنظیم شود.
(10) قطعه کار بیش از حد حکاکی شده است. هنگامی که اختلاف پتانسیل جداسازی هیدروژن کاهش می یابد ، انتشار هیدروژن بر روی سطح قطعه کار باعث کاهش کارایی جریان می شود و در نتیجه سرعت تجمع روی را به خطر می اندازد. گوگردزدای مناسب باید در محلول آبی ترشی و غیرفعال ثبت شود. برخی از قسمتهای سطح بیرونی اکسید آنقدر ضخیم هستند که نمی توان آنها را ابتدا با روش مکانیکی حذف کرد. کل فرآیند ترشح انگیزه را مورد بازجویی قرار دهید.
(11) آنودایز و درمان غیرفعال سازی. کل سطح م effectiveثر کاهش می یابد و انتشار عادی جریان را به خطر می اندازد.
(12) مقدار کم محلول هیدروکسید سدیم. اگر میزان محلول هیدروکسید سدیم کم است و شدت جریان زیاد نیست ، درمان آنودایز و غیرفعال را متوقف کنید.
