1. پیچ زدن نخ بعد از آبکاری مشکل است. پس از گالوانیزه گرم، باقیمانده روی چسبیده به نخ به راحتی حذف نمی شود و ضخامت لایه روی ناهموار است که بر تناسب قسمت های رزوه شده تأثیر می گذارد. این در GB/T13912-1992 «الزامات فنی برای لایههای گالوانیزه گرم محصولات فولادی پوششدهنده فلز» و GB/T{4}} «الزامات فنی عمومی برای اتصالات برق» آمده است. رزوه خارجی بست ها باید قبل از آبکاری گرم مطابق با GB196 باشد. این استاندارد ماشینکاری یا نورد را مشخص می کند و رزوه داخلی را می توان قبل یا بعد از پوشش داغ ماشینکاری کرد. با این حال، در کاربردهای عملی، مشتریان اغلب نیاز به رزوه های داخلی و خارجی دارند که دارای لایه های گالوانیزه باشند، بنابراین مردم اقدامات مختلفی را برای حل مشکل گالوانیزه گرم اتصالات رزوه ای اتخاذ می کنند. مانند ضربه زدن به پشت قطعات رزوه شده پس از آبکاری؛ رزرو یک شکاف تطبیق بزرگ؛ پرتاب گریز از مرکز و روش های دیگر. ضربه زدن به عقب می تواند به راحتی به پوشش قسمت رزوه شده آسیب برساند یا حتی ماتریس فولادی را در معرض دید قرار دهد و باعث زنگ زدن بست ها شود. افزایش عمدی قطر مهره یا حفظ شکاف مناسب می تواند به راحتی استحکام تناسب را کاهش دهد، که برای تناسب با استحکام بالا مجاز نیست.
2. دمای عملیاتی بالای گالوانیزه گرم، استحکام مکانیکی مهره های فلنج با استحکام بالا را کاهش می دهد. پس از گالوانیزه گرم پیچ و مهره های 8.8، استحکام برخی از رزوه ها کمتر از استاندارد مورد نیاز است. استحکام پیچ و مهره های بالاتر از 9.8 پس از گالوانیزه گرم اساساً نمی تواند الزامات را برآورده کند.
3. محیط کاری نامناسب و آلودگی جدی. فرآیند گالوانیزه گرم بست ها در دمای بالا انجام می شود. هنگامی که حلال خشک می شود و قطعه کار که قرار است آبکاری شود در روی غوطه ور می شود، یک گاز هیدروژن قوی و تحریک کننده رسوب می کند. استخر روی برای مدت طولانی در معرض دمای بالا قرار می گیرد و روی در سطح استخر روی تولید می شود. بخار، جو کل محیط کار خشن است. اگرچه عیوب زیادی در گالوانیزه گرم بست ها وجود دارد، اما به دلیل پوشش ضخیم، استحکام اتصال خوب و اثر خوردگی طولانی مدت گالوانیزه گرم. همواره در بخش برق، ارتباطات و حمل و نقل مورد احترام بوده است.
