یکی اصطکاک پیچ برای جلوگیری از شل شدن است. این یک روش پرکاربرد ضد شل شدن است. این روش فشار مثبتی بین جفتهای رزوه ایجاد میکند که با نیروی خارجی تغییر نمیکند و نیروی اصطکاکی ایجاد میکند که میتواند از چرخش جفتهای رزوه نسبت به یکدیگر جلوگیری کند. این فشار مثبت را می توان با فشار دادن جفت رزوه به صورت محوری یا همزمان در دو جهت به دست آورد. مانند استفاده از واشر الاستیک، مهره های دوتایی، مهره های خود قفل شونده و مهره های جوشی درج نایلونی. این نوع روش ضد شل شدن برای جدا کردن مهره راحت تر است، اما در صورت ضربه، لرزش و بار متغیر، به دلیل شلی در ابتدا، نیروی پیش سفت شدن پیچ کاهش می یابد. با افزایش تعداد ارتعاشات، نیروی پیش سفت از دست رفته به تدریج افزایش می یابد. ، در نهایت باعث شل شدن مهره و از کار افتادن اتصال رزوه شده می شود.
روش دوم جلوگیری از شل شدن مکانیکی پیچ است. چرخش نسبی جفت رزوه مستقیماً توسط درپوش محدود می شود. به عنوان مثال از پین های اسپلیت، سیم های فولادی پشت سر هم و واشرهای استاپ استفاده می شود. از آنجایی که درپوش هیچ نیروی پیش سفت کننده ای ندارد، درپوش ضد شل شدن تنها زمانی می تواند کار کند که مهره در حالت توقف شل شده باشد. بنابراین، این روش در واقع از شل شدن جلوگیری نمی کند بلکه از افتادن جلوگیری می کند.
برای جلوگیری از شل شدن سه روش، پرچ کردن است. جفت رزوه پس از سفت شدن با استفاده از روش هایی مانند پانچ، جوش، باندینگ و ... خصوصیات جفت حرکتی را از دست داده و اتصال تبدیل به اتصالی جداشدنی می شود. عیب این روش این است که پیچ فقط یک بار قابل استفاده است و جداسازی آن بسیار سخت است و قبل از جداسازی باید جفت پیچ از بین برود.
چهار روش ضد شل شدن ساختار پیچ است. از ساختار خود جفت نخ استفاده می کند، یعنی از روش ضد شل شدن نخ Down's. سه نوع اول روش های ضد شل شدن عمدتاً به نیروی شخص ثالث برای جلوگیری از شل شدن متکی هستند که عمدتاً به نیروی اصطکاک اشاره دارد. کیفیت اثر ضد شل شدن به اندازه نیروی شخص ثالث' بستگی دارد. ساختار ضد سست متکی به قدرت شخص ثالث نیست، بلکه تنها به ساختار خود متکی است. روش ضد شل شدن ساختاری، یعنی روش ضد شل شدن نخ Down's، همچنین روش ضد شل شدن پیشرفته و موثر فعلی است، اما برای اکثر افراد شناخته شده نیست.
