مهره جوش چگونه کار می کند؟

1. آماده سازی:
انتخاب مهره جوش مناسب و قطعات جوش داده شده: با توجه به سناریو و الزامات کاربردی واقعی، مهره های جوش و قطعات جوش داده شده را از مواد و مشخصات مناسب انتخاب کنید. به عنوان مثال، در ساخت خودرو، اغلب از مهره‌های جوشکاری فولاد کربنی با استحکام بالا یا فولاد آلیاژی استفاده می‌شود. در تجهیزات الکترونیکی ممکن است از مهره های جوشکاری فولاد ضد زنگ کوچک استفاده شود.
سطح جوش را تمیز کنید: از ابزارهایی مانند کاغذ سنباده، برس های سیمی یا مواد شوینده شیمیایی برای حذف کامل ناخالصی ها مانند روغن، زنگ زدگی، رسوب اکسید و غیره روی سطح مهره و قطعات جوش داده شده استفاده کنید تا از کیفیت جوش اطمینان حاصل کنید.
مهره جوش را نصب کنید: مهره جوش را به طور دقیق در موقعیت از پیش تعیین شده روی قسمت جوش قرار دهید. می توان آن را با ابزارهایی مانند گیره یا پین های تعیین موقعیت ثابت کرد تا اطمینان حاصل شود که مهره جوش در طول فرآیند جوش حرکت نمی کند.
2. فرآیند جوشکاری:
گرمایش: از تجهیزات جوشکاری (مانند جوشکاری قوس الکتریکی، جوشکاری محافظ گاز، جوشکار مقاومتی و غیره) برای گرم کردن قسمت تماس بین مهره جوش و قسمت جوش داده شده استفاده کنید. تجهیزات جوشکاری قوس‌ها، شعله‌ها یا جریان‌هایی با دمای بالا تولید می‌کنند تا به سرعت فلز مهره و قسمت جوش داده شده را تا نقطه ذوب گرم کنند.
ذوب: هنگامی که دما به نقطه ذوب فلز می رسد، قسمت تماس بین مهره جوش و قسمت جوش داده شده شروع به ذوب شدن می کند و یک حوضچه مذاب فلزی مایع را تشکیل می دهد. در این فرآیند، تجهیزات جوشکاری نیاز به تامین انرژی کافی برای حفظ پایداری حوضچه مذاب دارند.
انتشار اتمی: در حضور حوضچه مذاب فلز مایع، اتم های فلزی مهره و قسمت جوش داده شده با یکدیگر پخش می شوند. اتم ها از ناحیه با غلظت بالا (مهره یا قسمت جوش داده شده) به ناحیه کم غلظت (حوض مذاب) منتشر می شوند، به طوری که فلز مهره و قسمت جوش داده شده در سطح اتمی با یکدیگر ذوب می شوند.
خنک سازی و انجماد: هنگامی که جوشکاری به پایان رسید، گرمایش متوقف می شود و حوضچه مذاب فلز مایع شروع به سرد شدن و جامد شدن می کند. در طی فرآیند خنک‌سازی، انتشار اتم‌ها به تدریج کاهش می‌یابد و اتم‌های فلزی دوباره مرتب می‌شوند تا ساختاری کریستالی تشکیل دهند، به طوری که مهره و قسمت جوش داده شده محکم به هم متصل می‌شوند.
3. کنترل کیفیت:
بازرسی ظاهری: پس از اتمام جوش، ابتدا یک بازرسی ظاهری انجام دهید تا بررسی کنید که آیا اتصال جوش داده شده دارای عیوب آشکاری مانند منافذ، ترک، عدم جوش خوردن، زیر بریدگی و غیره است یا خیر. و اقدامات مربوطه را برای تعمیر یا بهبود آن انجام دهد.
تشخیص ابعاد: از ابزارهای اندازه گیری (مانند کولیس، میکرومتر و غیره) برای تشخیص اندازه مهره جوش داده شده استفاده کنید تا اطمینان حاصل کنید که الزامات طراحی را برآورده می کند. اگر انحراف اندازه خیلی زیاد باشد، ممکن است روی مونتاژ و عملکرد مهره تأثیر بگذارد.
تست مقاومت: برای برخی از سازه های جوشی مهم، آزمایش های مقاومت برای بررسی اینکه آیا ظرفیت باربری اتصال جوش داده شده مطابق با الزامات طراحی است، مورد نیاز است. آزمایش های مقاومت را می توان با آزمایش کشش، آزمایش برش، آزمایش پیچش و غیره انجام داد.
تست غیر مخرب: به منظور بررسی عمیق تر کیفیت داخل اتصال جوش داده شده، می توان از روش های تست غیرمخرب مانند تست اولتراسونیک، تست رادیوگرافی، تست ذرات مغناطیسی و غیره استفاده کرد. این روش ها می توانند عیوب داخلی مانند منافذ، ترک ها، آخال های سرباره و غیره را بدون آسیب رساندن به اتصال جوش داده شده تشخیص دهند.