1. ظاهر:
سطح محصول بدون پوشش موضعی، سوخته، زبر، کدر، پوسته شدن، پوسته پوسته شدن و رگه های آشکار، سوراخ شدن سوراخ سوزنی، آبکاری سرباره سیاه، لایه غیرفعال شل، ترک خوردگی، لایه برداری و آسیب جدی مجاز نیست. علائم غیرفعال شدن
2. ضخامت پوشش:
طول عمر یک اتصال دهنده در یک فضای خورنده متناسب با ضخامت پوشش آن است. ضخامت توصیه شده عمومی پوشش آبکاری اقتصادی 0.00015 اینچ تا 0.0005 اینچ (4 تا 12 میلی متر) است. گالوانیزه گرم: ضخامت متوسط استاندارد 54 um (43 um برای قطر ≤ 3/8) و حداقل ضخامت 43 um (37 um برای قطر ≤ 3/8) است.
3. توزیع پوشش:
با روش های مختلف رسوب گذاری، نحوه جمع شدن پوشش روی سطح بست نیز متفاوت است. فلز پوشش در طول آبکاری الکتریکی به طور یکنواخت روی لبه محیطی رسوب نمی کند و پوشش ضخیم تری در گوشه ها به دست می آید. در قسمت رزوه ای بست، ضخیم ترین پوشش روی تاج رزوه قرار دارد، به تدریج در امتداد لبه رزوه نازک می شود و نازک ترین رسوب در پایین رزوه است، در حالی که گالوانیزه گرم درست برعکس است، ضخیم تر. پوشش در گوشه های داخلی و در پایین نخ، آبکاری مکانیکی مانند آبکاری گرم تمایل به رسوب فلز دارد، اما صاف تر است و ضخامت بسیار یکنواخت تری در کل سطح دارد.
4. تردی هیدروژنی:
در طول پردازش و جابجایی بست ها، به ویژه در هنگام ترشی و تمیز کردن قلیایی قبل از آبکاری و آبکاری بعدی، سطح اتم های هیدروژن را جذب می کند و لایه فلزی رسوب داده شده سپس هیدروژن را به دام می اندازد. هنگامی که بست سفت می شود، هیدروژن به سمت قسمت های تحت فشار منتقل می شود که باعث می شود فشار فراتر از استحکام فلز پایه ایجاد شود و ترک های میکروسکوپی سطحی ایجاد شود. هیدروژن به ویژه فعال است و به سرعت به داخل شکاف های تازه تشکیل شده نفوذ می کند. این چرخه فشار-پارگی-نفوذ تا زمانی که بست پاره شود ادامه می یابد. معمولاً در عرض چند ساعت پس از اولین اعمال استرس رخ می دهد. برای از بین بردن خطر شکنندگی هیدروژن، بست ها در اسرع وقت پس از آبکاری حرارت داده می شوند تا هیدروژن از آبکاری خارج شود، معمولاً در دمای 375-4000 درجه فارنهایت (176-190 درجه سانتیگراد) به مدت 3-24 ساعت.
5. چسبندگی:
با نوک محکم و فشار قابل توجه آن را برش دهید یا برش دهید. اگر در جلوی نوک تیغه، روکش به صورت پوستهها یا پوستهها جدا شود و فلز پایه نمایان شود، چسبندگی باید ناکافی در نظر گرفته شود.
