1. تفاوت در استفاده: پیچ های خودکاری بر روی فلزات غیر فلزی یا نرم تر (مانند صفحات فولادی رنگی) و سایر مواد با سختی کم استفاده می شود. آنها را می توان بر روی مواد ثابت کرد و به نخ های خود تکیه کرد. رزوه های مربوطه عبارتند از"دریل شده، فشرده، فشرده، و ضربه زده شده" از بدنه ثابت تا کاملاً با یکدیگر مطابقت داشته باشند. پیچ های خود حفاری عمدتا برای تثبیت کاشی های فولادی رنگی سازه های فولادی و ثابت کردن صفحات نازک استفاده می شود.
2. تفاوت در استفاده: پیچ های ضربه ای به داخل پیچ می شوند تا با اکستروژن رزوه های داخلی مربوطه را تشکیل دهند. نیازی به سوراخ کردن یا ضربه زدن نیست، عملیات را یکباره کامل کنید، اما چندین بار مته کاری توصیه نمی شود، زیرا به راحتی به سوراخ آسیب می زند یا باعث لغزش می شود. هنگامی که از پیچ خود حفاری استفاده می شود، نیازی به پردازش کمکی نیست و حفاری، ضربه زدن و قفل کردن مواد را می توان به طور مستقیم در یک عملیات تکمیل کرد که تا حد زیادی در زمان نصب صرفه جویی می کند.
3. تفاوت ظاهری: پیچهای خودکار معمولاً نوکدار، دندانههای درشت، سختتر، با مخروطی خاص هستند، به طوری که میتوانند"Selftapping"، اما نمیتوان آنها را سوراخ کرد. و سر رزوه پیچ خود حفاری یک مته وجود دارد که می توان آن را سوراخ کرد.
