مهره جوش معادل ترکیب دو قسمت مجزا در یک کل است. این فلز ابتدا در دمای بالا ذوب می شود و سپس با هم مخلوط می شود و سپس سرد می شود. یک آلیاژ در وسط اضافه می شود. به دلیل تأثیر نیروهای مولکولی در داخل، استحکام عموماً از قدرت بدن مادر بیشتر است. مهره های عمومی معمولاً در صفحات جدار نازک استفاده می شوند و از طریق فشار تعبیه می شوند، بنابراین سطح تماس تنش تماس است. در واقع استحکام به کانکتور و بدنه مادر بستگی دارد. مهره در معرض تنش برشی قرار می گیرد، بنابراین اگر استحکام مهره کافی نباشد در اثر برش آسیب می بیند و اگر استحکام ماتریس کافی نباشد، به صورت پلاستیکی خرد شده و تغییر شکل می دهد تا خراب شود.
هر کدام از این دو نوع آجیل مزایا و معایب خاص خود را دارند. به عنوان مثال، مهره جوش نسبتا قوی است و کاربردهای زیادی دارد. ضخامت را می توان آزادانه کنترل کرد. اما به دلیل دمای بالا، قطعات متصل تغییر شکل داده و قابل جداسازی نیستند و برخی فعال هستند. فلزات را نمی توان با روش های معمولی مانند آلومینیوم، منیزیم و غیره جوش داد و نیاز به گاز محافظ یا جوشکاری قوس آرگون دارد که نیاز به فناوری پردازش واضح و دقت دارد. به طور کلی، مهره ها به راحتی قابل نصب و جداسازی هستند و نصب و حمل و نقل آسانی دارند، بنابراین تقریباً برای هر فلزی که بتوان آن را سوراخ کرد مناسب است، اما دامنه استفاده از آن نسبتاً باریک است، بنابراین فقط برای دیواره های نازک قابل استفاده است. پانل ها یا اتصالات ورق فلزی.
جوشکاری فرآیندی است که در آن مواد قطعه کار مورد جوش (یک نوع یا انواع مختلف) گرم یا تحت فشار قرار می گیرند یا هر دو با هم، با یا بدون مواد پرکننده استفاده می شوند، به طوری که مواد قطعه کار می توانند ساختار بین اتمی را به دست آورند و یک ساختار را تشکیل دهند. اتصال دائم مهره های جوشکاری بست هایی هستند که دارای رزوه های داخلی هستند و با پیچ و مهره استفاده می شوند. قطعه مکانیکی که دارای رزوه های داخلی است و به همراه یک پیچ برای انتقال حرکت یا قدرت استفاده می شود.
